မတော်တဆ၊ ပြုတ်ကျခြင်းနှင့် အဖုအထစ်များသည် သင့်ညှပ်ရိုးကို ကျိုးစေနိုင်သည်။

ညှပ်ရိုးကို သိတယ်။

ညှပ်ရိုး သည် ရင်သားအပေါ်ပိုင်းကို ပခုံးရိုးနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသော အရိုးဖြစ်သည်။ ပခုံးရိုး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ညှပ်ရိုးသည် ရှည်လျားသောအရိုးဖြစ်သည်။ လက်မောင်းကို ထောက်ထားသော ချိုင်းထောက်ကဲ့သို့ ပြုမူသည်။ သင့်လက်များကို လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်စေပါသည်။ လည်ပင်းမှ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများနှင့် အာရုံကြောများကို ကာကွယ်ပေးပါသည်။ ဒဏ်ရာကို အလွယ်တကူ မဖြစ်စေပါ။

ညှပ်ရိုးကျိုးရခြင်း အကြောင်းရင်းများ

Clavicle fractures သည် အဖြစ်များသော အရိုးကျိုးသည့်နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်မောင်းမှ ခန္ဓာကိုယ်သို့ ကျရောက်သော ဒဏ်ကြောင့် ဒဏ်ရာရရန် လွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ညှပ်ရိုးကို တိုက်ရိုက်ထိုးနှက်ခြင်းကြောင့် ကျိုးသွားနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် လက်ကိုဆန့်၍ မြေပြင်ကိုထိမိစဉ် ပြုတ်ကျခြင်းကဲ့သို့သော ပခုံး သို့မဟုတ် လက်မောင်းတို့မှ သွယ်ဝိုက်သောသက်ရောက်မှု။ ဒါမှမဟုတ် မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျပြီး ပခုံးကို ထိတာ စတာတွေ၊

ရောဂါအမည်တပ်ခြင်း။

ဒဏ်ရာပြီးနောက် ညှပ်ရိုးဧရိယာအတွင်း ပုံပျက်ခြင်း၊ နာကျင်ခြင်းနှင့် ရောင်ရမ်းခြင်းတို့ကို ပြသသည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစစ်ဆေးမှုမှတစ်ဆင့် ညှပ်ရိုးကျိုးခြင်းကို ဆရာဝန်များက ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။ X-rays ကဲ့သို့သော ဓာတ်ရောင်ခြည်စမ်းသပ်မှုများ ပေးပို့ခြင်းဖြင့် ရောဂါလက္ခဏာကို အတည်ပြုနိုင်သည်။

ညှပ်ရိုးကျိုးခြင်းကို ကုသခြင်း။

ညှပ်ရိုးကျိုးခြင်းအတွက် ကုသမှုကို အောက်ပါအတိုင်း ခွဲခြားထားပါသည်။

1) ခွဲစိတ်မှုမဟုတ်သော ကုသမှု ညှပ်ရိုးကျိုးခြင်းအများစုကို ခွဲစိတ်စရာမလိုဘဲ ကုသနိုင်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် အရိုးကျိုးနေသော လှုပ်ရှားမှုနည်းပါးသော လူနာများတွင် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေတွင်၊ ပခုံးကို ၄ ပတ်မှ ၆ ပတ်ကြာ ချည်နှောင်ထားခြင်းဖြင့် ကုသနိုင်ပြီး ပထမ ၂ ပတ်အတွင်း ပခုံးလှုပ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကာ အေးခဲနေသော ပခုံးကို ပိုမိုလှုပ်ရှားခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်ပါသည်။ ဆရာဝန်သည် ကုသမှု၏ ရလဒ်များကို စောင့်ကြည့်ရန် ရက်ချိန်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်အပိုင်းအခြားအလိုက် ဓာတ်မှန်ရိုက်စစ်ဆေးမှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ယေဘုယျအားဖြင့် အရိုးသည် 6-8 ပတ်ခန့်အတွင်း တွဲကျလာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခွဲစိတ်မှုမရှိဘဲ ညှပ်ရိုးကျိုးခြင်းကို ကုသသောအခါတွင် အရိုးသည် မတွဲနိုင် သို့မဟုတ် ပုံပျက်သွားနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းရှိသည်။ ၎င်းသည် ပခုံးအား အပြည့်အဝအသုံးမပြုနိုင်စေရန် တားဆီးနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် အရိုးကျိုးခြင်းများကို ဝေးဝေးသို့ ရွှေ့သည့်ကိစ္စများတွင် ဤအချက်သည် အထူးသဖြင့် မှန်ပါသည်။

2) ခွဲစိတ်ကုသမှု ညှပ်ရိုးကျိုးပြီး ကွဲကွာသွားသော ကိစ္စများတွင်၊ အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ၂ စင်တီမီတာထက် ပိုတိုအောင် သို့မဟုတ် ပိုင်းခြားထားသည်။ လက်ရှိတွင်၊ MIPO (Minimally Invasive Percutaneous Plate Osteosynthesis) နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ တိုတောင်းသော ခွဲစိတ်မှု ၂ ကြိမ်မှ ၃ ကြိမ် ပြုလုပ်ကာ အရေပြားအောက်တွင် စတီးချောင်းထည့်ပြီးနောက် အရိုးကို ဝက်အူများဖြင့် ပြုပြင်ထားသည်။ ညှပ်ရိုး၏အရှည်တစ်လျှောက် ခွဲစိတ်ထားသော ခွဲစိတ်မှုဖွင့်ရန် မလိုအပ်ပါ။ ဤနည်းဖြင့် ခွဲစိတ်ခြင်းသည် တစ်သျှူးများနှင့် အာရုံကြောများ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရနိုင်ခြေကို လျှော့ချနိုင်သည်။ ခွဲစိတ်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာနာကျင်မှုကို လျှော့ချပေးခြင်း အပါအဝင်။ လူနာကို မြန်မြန်ပြန်ကောင်းပါစေ။ ပုံမှန်ဘဝသို့ အမြန်ပြန်သွားပါ။

အရိုးအဆစ်ခွဲစိတ်မှုတွင် ခွဲစိတ်ဒဏ်ရာမှ ရင်ဘတ်အပေါ်ပိုင်းတွင် ထုံကျင်ခြင်းကဲ့သို့သော နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ရှိနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် သံမဏိအဖုများကို ခံစားနိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ၎င်းသည် အရိုးမတွဲခြင်း သို့မဟုတ် ပုံပျက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေကို လျှော့ချနိုင်သည်။ ညွှန်ပြချက်များအရ ကုသမှုသည် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများ ဖြစ်နိုင်ခြေကို လျှော့ချနိုင်သည်။ 

ညှပ်ရိုးကျိုးခြင်းကို ကုသရာတွင် အရေးကြီးဆုံးအချက်ဖြစ်သည်။ လူနာအတွက် အကျိုးအရှိဆုံး ကုသမှုကို ရွေးချယ်ရန် ဆရာဝန်နှင့် လူနာကြားတွင် ပူးတွဲဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူနာတစ်ဦးစီ၏ ရောဂါလက္ခဏာများ၊ ပြင်းထန်မှုနှင့် အခြေအနေများပေါ်တွင်မူတည်ရပါမည်။